Bij de ACLVB houden we niet van onzekere jobs of onvrijwillig deeltijds werk. Uitzendcontracten, opeenvolgende arbeidsovereenkomsten van bepaalde duur, contracten voor een duidelijk omschreven taak, werk als schijnzelfstandige of als medewerker in de platformeconomie, korte uurroosters … zijn vaak niet meer dan een noodoplossing voor werknemers. Veel toekomstperspectief bieden ze niet.
Binnen de overlegorganen van de onderneming waken de ACLVB-afgevaardigden over de jobs. Dag na dag zetten ze zich in om het aantal onzekere banen terug te dringen.
Sociale ratio’s
De ACLVB wil bedrijven aanmoedigen om precaire contracten (opeenvolgende contracten van bepaalde duur, onvrijwillig deeltijds werk, uitzendwerk) te beperken en vraagt de invoering van een sociale ratio, vastgesteld op sectoraal niveau. Een bedrijf dat voorrang geeft aan voltijdse contracten en contracten van onbepaalde duur, zou op die manier financieel gestimuleerd worden. En de onderneming die vooral onzekere contracten aanbiedt, zou worden afgestraft. De zo op het niveau van het paritair comité verkregen middelen zouden kunnen gebruikt worden om kwetsbare groepen te ondersteunen die het slachtoffer zijn van dit soort precaire werk; ze zouden kunnen geholpen worden via opleidingen en ondersteuning bij het zoeken naar een vaste job.
Permanente vorming
De personeelsdiensten zijn omgevormd tot HR-afdelingen. Maar achter die ronkende benaming gaat te vaak een grillig beheer schuil met behulp van Excel-spreadsheets, helemaal ontmenselijkt. De ACLVB stelt dat de werknemers deel uitmaken van het kapitaal van de onderneming, en dat het aan de werkgever is om de onderneming in het belang van de werknemers en de aandeelhouders te beheren. De permanente vorming van werknemers wordt te vaak verwaarloosd, ook al blijkt die onontbeerlijk in het licht van de digitalisering van de economie.
De arbeidswereld evolueert voortdurend. Nieuwe beroepen ontstaan, beroepen veranderen …
De onderneming is verantwoordelijk voor het organiseren van de permanente vorming van alle werknemers; het moet ze in staat stellen mee te blijven met de evolutie van het beroep, hun beroepscompetenties te vergroten en hun toekomst veilig te stellen. De ACLVB vraagt met name de concretisering van een individueel recht op vorming van minimaal 5 dagen per jaar.
Herstructureringen
De zogenaamde wet-Renault over bedrijfsherstructureringen moet worden gemoderniseerd. De ACLVB vraagt onder meer een preventief beleid inzake herstructureringen, door het delen van strategische informatie en een versterking van het recht op informatie en consultatie voor werknemersvertegenwoordigers, ook bij onderaannemers. De ACLVB ijvert voor degelijke sociale plannen, die inzetten op de begeleiding van werknemers in die moeilijke situaties.
Werknemers zijn geen pionnen! De ACLVB heeft altijd besloten om in geval van herstructurering voorrang te geven aan het behoud van zoveel mogelijk arbeidsplaatsen. Zonder taboes en zonder naïviteit. De truc die de werkgevers gebruiken om 500 ontslagen aan te kondigen en dat aantal vervolgens te verminderen via vergaderingen met de vakbonden totdat het werkelijk gewenst aantal vertrekkers bekend is, kennen we. Werknemers zijn het best geplaatst om te weten hoeveel personeel nodig is om het bedrijf draaiend te houden. Toch blijft het eerste onredelijke aantal dat werd aangekondigd, in de hoofden van de onderhandelaars hangen; het is een bepalende vooringenomenheid die de onderhandelingen vertekent. De ACLVB eist dat vanaf het begin op realistische basis wordt onderhandeld.
Stemmen voor de ACLVB, dat is: kiezen voor contracten van onbepaalde duur in de bedrijven, opkomen voor permanente vormingen en ijveren voor zoveel mogelijk kwaliteitsjobs.
We verdedigen zoveel mogelijk jobs om de kwaliteit van de arbeidsomstandigheden en het voortbestaan van het bedrijf te garanderen.